Auteursarchief: Irene

De nadelen van positief denken

Wat je jezelf ontneemt als je niet (of niet voldoende) stilstaat bij je miskraam

Wie een miskraam heeft gehad krijgt meestal al snel te horen van haar omgeving: blijf positief. En je hebt zelf misschien ook wel de neiging om in de ‘Kop-op’ modus te gaan…
Natuurlijk is het belangrijk om niet bij de pakken neer te gaan zitten en niet in je verdriet te blijven hangen, het leven gaat immers door. Maar er is óók je pijn en verdriet, en om te helen heb je het nodig om daar aandacht en ruimte aan te geven.

Kinderwens

Naast de pijn en het verdriet om je miskraam is er ook je kinderwens. En je kinderwens is vaak nog sterker geworden, juist doordat je zwanger bent geweest.
In de praktijk zie ik dat veel vrouwen de neiging hebben om zich te blijven richten op weer zwanger worden. Want als je weer zwanger bent en je bent de kwetsbare termijn eenmaal voorbij, dan kun je het verdriet snel achter je laten. Toch?

Maar nee… snel achter je laten gáát niet, dat zie ik iedere keer weer. Wanneer je weer opnieuw zwanger bent, is er ook de angst dat het weer misgaat, dat maakt het er niet makkelijker op. En zelfs als je uiteindelijk een kindje in je armen kunt sluiten is het niet zomaar vergeten en kun je nog het er nog steeds moeilijk mee hebben.

Het gevaar van wegstoppen

Voor de helderheid: ik geloof zeker in de kracht van positief denken.
Alleen is dat niet: alles wat NIET positief is wegstoppen. Positief denken is de kunst om te blijven vertrouwen in het leven en in het goede in je leven náást het bestaan van pijn en verdriet.

En hoe harder je probeert om het niet-positieve weg te stoppen, hoe harder je het terugkrijgt… nu of later. Je zal de eerste niet zijn die in een burn-out belandt.

Door je pijn weg te willen stoppen ga je alles wegstoppen, óók de fijne gevoelens. Op deze manier vlak je je emoties af en komt alles onder een grauwsluier. Je gaat de wereld als het ware door een donkere bril bekijken terwijl de zon niet schijnt.
Je stopt dan niet alleen je moeilijke gevoelens weg, maar blokkeert je levenslust en ontneemt het jezelf om voluit te leven.

Hoe je verder komt

Het moge duidelijk zijn: om te helen heb je het ook nodig om stil te staan bij wat je is overkomen en wat dat met je doet.
Nu weet ik dat je gedachten niet kunt veranderen vanuit je hoofd. Je mag gaan voelen wat er gebeurt in jezelf en in je lichaam. Je mag ruimte nemen voor jezelf en weer contact maken met je eigen natuurlijke wijsheid.

Meer bewust worden van wat er omgaat in je lichaam is niet altijd even makkelijk in je eentje. Daarom bied ik in mijn begeleiding [of dat nu in een workshop is, het online begeleidingsprogramma Rust rond je misgelopen zwangerschap of persoonlijke begeleiding] ook lichaamsgerichte oefeningen, op een speelse en luchtige manier. Zo help ik je stapje voor stapje ruimte te maken voor alles wat er is.
Dan kan je levenslust weer stromen en gaat de zon weer schijnen in je leven.

Ook interessant:

1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Hanneke

Hanneke is creatief therapeut en helpt in haar praktijk Atelier Kameleon kinderen en jongeren met autisme. Ook begeleidt ze mensen die te maken hebben met rouw, want ze vindt het belangrijk om alles wat met rouw, verlies en de dood te maken heeft bespreekbaar en zichtbaar te maken. Daarom deelt ze ook graag haar verhaal in de serie 1 op de 4.

Hanneke trouwde op 27 april 2007 met haar jeugdliefde Hubert. En al snel was het voor hen duidelijk. Ze wilden kinderen. Dat dat niet vanzelfsprekend is, daar stonden ze niet bij stil.

Was moeder worden wel een optie?

Omdat een zwangerschap uitbleef kwamen we in 2008 in het ziekenhuis terecht. Ik bleek verminderd vruchtbaar te zijn door PCOS en daarop volgend startten hormoonbehandelingen. Het begin van een zwaar traject. Hormonen, spuiten en controles beheersten al snel ons leven. Eind 2009 bleek ik tussen de behandelingen door toch zwanger. Heel pril, maar zwanger!
We konden het niet geloven. Na een paar weken mochten we terug voor een echo en al snel was het duidelijk… het hartje klopte niet…

Overal waar ik ging, ging de rouw met me mee

Ik heb het weekend in bed doorgebracht diep onder de dekens. Ik rouwde om het feit dat ik deze zwangerschap niet mocht volbrengen. En daarnaast om het feit of moeder worden überhaupt wel een optie was. Die gedachten woog zo zwaar, het was niet te tillen. Zo voelde dat althans, ik kon dat niet overzien. De daaropvolgende maanden waren zwaar. Ik had moeite om de draad op te pikken, ging met moeite aan het werk en overal waar ik ging, ging de rouw met me mee.

Ik moest mijn hart volgen

Toch zette ik de ene voet voor de andere en rond de zomer kreeg ik weer energie om dingen te ondernemen en om terug te blikken op de periode. Toen realiseerde ik me dat alles omtrent het zwanger worden niet binnen mijn controle lag. Hoe het uit zou pakken, kon niemand voorspellen.
Ik kreeg daardoor heel sterk het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Want dat zou iets zijn wat ik wel zelf kon kiezen. Ik zegde mijn baan op en begon voor mezelf. Sindsdien begeleid en behandel ik in mijn praktijk kinderen en jongeren met autisme.

Eerlijk zijn

Daarnaast heb ik geleerd om eerlijk te zijn omtrent ons verlies. Door het verlies bij ons te houden ontstonden er moeilijk situaties met vrienden. Zij werden ook zwanger en dat was vaak heel pijnlijk. Van beide kanten.
Wij vonden het moeilijk want wilden ook probleemloos zwanger zijn en zij voelden zich vaak bezwaard om ons te vertellen dat zij zwanger waren. Op een gegeven moment hebben we een mail/brief geschreven over dit onderwerp met onze gevoelens maar ook met begrip voor die ander, die het vaak goed bedoelt, maar ook niet weet hoe.
Nu nog denk ik vaak na over hoe te reageren op iemands verlies, vaak wordt uit het oogpunt van degene die verliest gekeken en dat deed ik toen ook. Maar nu weet ik dat het van groot belang is dat degene die verliest ook een rol heeft hierin. Het werkt twee kanten op.

Het geluk aan onze kant

De onzekerheid of het uiteindelijk goed zou komen vond ik het moeilijkst. Later stond het geluk toch aan onze kant en hebben wij twee kinderen gekregen.
In september 2009 was ik voor de tweede keer zwanger door middel van een vruchtbaarheidsbehandeling. De eerste weken waren moeilijk, maar ergens van binnen wist ik gewoon dat het goed zat en dat maakte dat ik erg heb kunnen genieten. In juni 2010 is dan ook onze dochter Mijke geboren na een hele fijne zwangerschap.
In 2012 bleek ik opnieuw zwanger, spontaan (!) van onze zoon Teun en die is in juni 2013 geboren.

Voor mij voelt de miskraam niet als het verlies van een kindje.  Ik denk dat dat ook komt omdat we nooit een hartje hebben horen kloppen. Het voelt als een verlies van een zwangerschap en de mogelijkheid om moeder te worden.

1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Suuz

Suuz is 37 en na vijf miskramen en 3 ICSI blijkt ze uitbehandeld te zijn met eigen materiaal. Haar laatste hoop is een traject met eiceldonatie, als uit de onderzoeken naar de herhaalde miskramen niks geks komt. Suuz schreef een ontroerende brief aan haar klein prutsje. Een brief die ze graag met jullie deelt.

Dag lief klein prutsje!

Heel even waren wij ook die mensen die dromend over de babyafdeling van de IKEA mochten lopen, fantaserend over jou in een mooi, nieuw wiegje. Van die mensen waar we eigenlijk al twee jaar een beetje jaloers op zijn. Heel eventjes heb ik gevoeld hoe het is om zwanger te zijn, de gekke grillen die mijn lichaam uithaalt onder invloed van het zwangerschapshormoon dat jij zo goed produceerde. En heel even kon ik zwijmelend langs de winkel met positiekleding lopen, zonder pijn naar zwangere vrouwen kijken en genieten van een moeder die met een klein kindje speelt. Heel even konden wij dromen over onze zo verlangde toekomstdroom, over uitstapjes naar opa en oma, over zelfgemaakte babykleertjes, over kleine babysneakers, over samen kletsen op de fiets met jou in een kinderzitje voorop, over een nieuw leventje waar we sinds die twee roze streepjes al zo veel van hielden en over onze toekomst samen als gezinnetje. Over jou! Lees verder

Met deze boekjes kun je je kind vertellen over je misgelopen zwangerschap

Als je zwangerschap misloopt, of dat nu is door een miskraam, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of omdat je hebt moeten kiezen om het af te breken, raakt dat niet alleen jou en je partner. Het heeft ook invloed op je kind, hoe jong het ook is.

Je kind voelt het als jij verdrietig bent

Want ook al denk je dat ze het niet begrijpen, je kunt verdriet niet bij ze weg houden. Hoe jong ze ook zijn, kinderen voelen het als jij verdrietig bent. En als ze niet begrijpen waarom jij verdrietig bent kunnen ze het op zichzelf gaan betrekken. Je kind kan bijvoorbeeld heel druk worden, of juist teruggetrokken, slecht slapen of plotseling moeilijk doen met eten.

Jij geeft het voorbeeld

Lees verder