Tagarchief: herinneringen

Zo maak je alsnog een tastbare herinnering aan je misgelopen zwangerschap

Laatst was ik bij een event waar iets bijzonders gebeurde dat ik graag met je wil delen. Maar eerst even iets meer over dat event.
Het ging over zichtbaar zijn. Zichtbaar zijn met je werk zodat je je publiek, de mensen die je wilt helpen nog beter van dienst kunt zijn. Nu vind ik dat zichtbaar zijn stiekem best wel spannend, maar ik wil wél heel graag veel vrouwen helpen.
Ik bleek niet de enige die daar meer van wil leren: de zaal zat vol, met zo’n 150 dames en een enkele heer.

Aan het eind van de middag gebeurde er iets bijzonders waar iedereen door werd geraakt. Een fotografe stond op en vertelde over haar passie-project: van foto’s van zwangere buiken maakte ze kunstobjecten. Ze dacht dat dat alleen voor haarzelf en een paar mensen in haar omgeving waardevol was, want wie zit daar nou op te wachten?

Niets dat aan mijn zwangerschappen herinnert

Twee rijen voor mij stond meteen iemand op. Je kon voelen dat zij hier dringend iets op wilde zeggen. Ze zei; ik ben 5 keer zwanger geweest en ik heb 1 kind. Ik heb niets dat mij aan deze zwangerschappen herinnert, en ik had gewild dat ik die mogelijkheid had gehad.
De emotie was voelbaar in de zaal. Ik kreeg meteen een brok in mijn keel en zag meerdere mensen met natte oogjes. Lees verder

“Ik dacht dat ik er onderhand wel klaar mee was!”

Verdrietige dingen wil je graag verwerken, afsluiten, achter je laten.

Je voelt je nu eenmaal liever blij en prettig dan onrustig, verdrietig en niet lekker in je vel. Voor een miskraam geldt dat natuurlijk net zo.
Alleen werkt het eigenlijk nooit zo. Soms gebeurt er onverwacht iets en wordt je pijn aangeraakt waardoor je weer even van je stuk bent. Dat kan voelen als ‘terug bij af’ en het idee kan zich in je vastzetten dat je ‘het nog niet verwerkt hebt’.
Want als je het verwerkt hebt, heb je er immers geen last meer van?

Dat is ook iets dat ik geregeld van cliënten hoor, dat ze dachten er nu, na al die tijd en alle tranen die ze er al over hebben gelaten, toch onderhand wel klaar mee zouden zijn. Lees verder

Drijvende lichtjes op het water.

Geen dikke buik, geen kindje, geen herinneringen…

Wanneer je een miskraam hebt gehad moet je alweer afscheid van je verwachte kindje nemen nog voor je het kon leren kennen.

Je rouwt om het verlies van je ongekende kindje.
Wat rouwen om een miskraam ingewikkeld maakt, is dat het zo ontastbaar is. Er zijn geen herinneringen aan je kindje, wel aan je zwangerschap, maar dat is toch anders. En omdat je verwachte kindje voor je omgeving nog helemaal ontastbaar was, kun je je in je verlies en je verdriet heel eenzaam voelen.

Je kunt in ieder geval alles wát je hebt aan tastbare dingen verzamelen. Wat daarnaast ook kan helpen is je eigen ritueel of rituelen bedenken (en uitvoeren). Hiermee creëer je als het ware extra herinneringen.

Rituelen

Met rituelen markeren we in alle culturen overgangen. Denk maar aan rituelen rondom Lees verder

Na een miskraam, afgebroken zwangerschap of stil geboren kindje kan schrijven helpen je ongekende kindje een plek geven

Hoe schrijven kan helpen je ongekende kindje een plek geven

Wanneer je tijdens de zwangerschap je kindje verliest door een miskraam, omdat het stil geboren is of je hebt moeten kiezen voor het afbreken van de zwangerschap, rouw je om je ongekende kindje.

Rouw is de keerzijde van liefde en je hield immers al van het kindje dat in je buik groeide. Je moet alweer afscheid nemen van je kindje terwijl je het amper hebt gekend. Wat dat moeilijk maakt is dat er geen herinneringen aan je kindje zijn, maar (bijna) alleen herinneringen aan de zwangerschap.

Een van de dingen die je kunnen helpen is gaan schrijven over wat het met je doet.

Door je herinneringen en gevoelens vast te leggen en het zwart op wit te kunnen zien wordt het toch een beetje tastbaar. Lees verder