Auteursarchief: Irene

1 op de 4… Dat ben ik: het verhaal van Irene

Al meer dan 5 jaar bestaat de gastblog-serie 1 op de 4 en ik heb er nog nooit aan gedacht om mijn eigen verhaal te delen. Hoog tijd om daar verandering in te brengen.
Mijn verhaal begint in 2005 als onze zoon al bijna 8 is en we, na lang twijfelen, besluiten we dat we toch graag nog een tweede kindje willen en gaan we ervoor. Ook al ben ik inmiddels 36, ik ben snel zwanger en alles lijkt voorspoedig te gaan. Tot ik op een zondag in de 15e week ineens bloedverlies krijg.

Anderen begeleiden na een miskraam? Dat komt veel te dichtbij

Lees verder

1 op de 4… Dat ben ik: het verhaal van Dionne

Dionne (37 jaar) heeft altijd geweten dat ze moeder wilde worden van 3 kindjes… In 2012 kreeg ze een relatie met Marco en leek dat eindelijk te gaan gebeuren!

Dionne voelde zich schuldig over haar miskraam

Omdat we elkaar al lang kenden ging ons liefdesverhaal als een speer… binnen een jaar stopte ik met de pil. ‘We kijken wel…’ was onze insteek. Maar in plaats van een zwangerschap, werd er na een half jaar endometriose stage 4 geconstateerd. Twee maanden later lag ik onder het mes om cystes weg te laten halen van mijn eierstokken en blaas. Lees verder

Rouwverlof na een miskraam, een goed idee of niet?

In Nieuw-Zeeland is onlangs een wetsvoorstel aangenomen waarbij ouders na een miskraam of doodgeboren kindje recht hebben op rouwverlof.
Het zet mij aan het denken, zou het voor ons in Nederland ook fijn zijn als daar wettelijk geregeld rouwverlof voor komt?

Hier heb je recht op bevallingsverlof als je 24 weken zwanger bent, ook als je kindje doodgeboren is. Dan valt je kindje ook onder de begrafeniswet en wordt het voor de wet als een persoon gezien. Dat is een andere situatie dan wanneer je voor de 24 weken zwangerschap je kindje verliest Lees verder

1 op de 4… Dat ben ik: het verhaal van Chantal

Chantal (35 jaar) is getrouwd en moeder van Finette en Fabiënne (5 en bijna 2 jaar oud). Zwanger worden ging vrij gemakkelijk want na het stoppen met de pil duurde het slechts 3 maanden voordat ze een positieve test in handen hadden. Na de 9 mooiste maanden van haar leven was daar Finette, en al snel wisten ze dat ze graag een tweede kindje wilden.

‘Na al die miskramen ben ik de details vergeten, en daar schrok ik best wel van.’

Lees verder