Tagarchief: herdenkingsritueel

1 op de 4, dat ben ik : het verhaal van Suuz

1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Suuz

Suuz is 37 en na vijf miskramen en 3 ICSI blijkt ze uitbehandeld te zijn met eigen materiaal. Haar laatste hoop is een traject met eiceldonatie, als uit de onderzoeken naar de herhaalde miskramen niks geks komt. Suuz schreef een ontroerende brief aan haar klein prutsje. Een brief die ze graag met jullie deelt.

Dag lief klein prutsje!

Heel even waren wij ook die mensen die dromend over de babyafdeling van de IKEA mochten lopen, fantaserend over jou in een mooi, nieuw wiegje. Van die mensen waar we eigenlijk al twee jaar een beetje jaloers op zijn. Heel eventjes heb ik gevoeld hoe het is om zwanger te zijn, de gekke grillen die mijn lichaam uithaalt onder invloed van het zwangerschapshormoon dat jij zo goed produceerde. En heel even kon ik zwijmelend langs de winkel met positiekleding lopen, zonder pijn naar zwangere vrouwen kijken en genieten van een moeder die met een klein kindje speelt. Heel even konden wij dromen over onze zo verlangde toekomstdroom, over uitstapjes naar opa en oma, over zelfgemaakte babykleertjes, over kleine babysneakers, over samen kletsen op de fiets met jou in een kinderzitje voorop, over een nieuw leventje waar we sinds die twee roze streepjes al zo veel van hielden en over onze toekomst samen als gezinnetje. Over jou! Lees verder

jizo beeldjes in Japan voor miskraam en zwangerschapsverlies

Japanse beeldjes voor ongekende kindjes

Onzichtbaar verlies

Op het moment dat je een positieve zwangerschapstest in je handen hebt verandert je leven. Of je er nu lang naar uitgekeken hebt of er misschien helemaal niet op gerekend had, je leven staat op zijn kop want er groeit nieuw leven in je.
Als het dan misgaat ben je niet alleen maar niet meer zwanger, je verliest je ongekende kindje.
Het kindje dat je verwachtte, dat je onder je hart droeg en waar je al van hield. Het kindje dat je maar zó kort hebt gedragen dat je de kans niet hebt gekregen het te kunnen leren kennen. Lees verder

1 op de 4 dat ben ik... Jennifer

1 op de 4, dat ben ik: het verhaal van Jennifer

Jennifer is 40 en werkt in de zorg, op een kleinschalig woonproject voor dementerende ouderen. Samen met haar partner Richard heeft ze een dochter van 3½, Djazzy. Ze zijn inmiddels zo’n 10 jaar samen en willen graag nog een tweede kindje om voor te zorgen. Anderhalf jaar geleden kwamen ze voor een moeilijke keuze te staan. Dit is Jennifers verhaal:

Er was eens… of: De hoop op een sprookje

Als ik achteraf terugkijk heb ik al voor we een duidelijke kinderwens hadden een miskraam gehad. Ik vergat regelmatig de pil en had ineens bloedverlies en veel buikpijn, terwijl ik niet ongesteld moest worden. Lees verder

Drijvende lichtjes op het water.

Geen dikke buik, geen kindje, geen herinneringen…

Wanneer je een miskraam hebt gehad moet je alweer afscheid van je verwachte kindje nemen nog voor je het kon leren kennen.

Je rouwt om het verlies van je ongekende kindje.
Wat rouwen om een miskraam ingewikkeld maakt, is dat het zo ontastbaar is. Er zijn geen herinneringen aan je kindje, wel aan je zwangerschap, maar dat is toch anders. En omdat je verwachte kindje voor je omgeving nog helemaal ontastbaar was, kun je je in je verlies en je verdriet heel eenzaam voelen.

Je kunt in ieder geval alles wát je hebt aan tastbare dingen verzamelen. Wat daarnaast ook kan helpen is je eigen ritueel of rituelen bedenken (en uitvoeren). Hiermee creëer je als het ware extra herinneringen.

Rituelen

Met rituelen markeren we in alle culturen overgangen. Denk maar aan rituelen rondom Lees verder