Tagarchief: kinderwens

1 op de 4… Dat ben ik: het verhaal van Dionne

Dionne (37 jaar) heeft altijd geweten dat ze moeder wilde worden van 3 kindjes… In 2012 kreeg ze een relatie met Marco en leek dat eindelijk te gaan gebeuren!

Dionne voelde zich schuldig over haar miskraam

Omdat we elkaar al lang kenden ging ons liefdesverhaal als een speer… binnen een jaar stopte ik met de pil. ‘We kijken wel…’ was onze insteek. Maar in plaats van een zwangerschap, werd er na een half jaar endometriose stage 4 geconstateerd. Twee maanden later lag ik onder het mes om cystes weg te laten halen van mijn eierstokken en blaas. Lees verder

1 op de 4… Dat ben ik: het verhaal van Louise

Louise is 30 jaar, is 8 jaar samen met haar vriend en ondertussen mama van een flinke meid van 2 jaar oud. De zwangerschap bracht voor Louise veel extra onderzoeken met zich mee, omdat er een gezwel op haar eierstok bleek te zitten, en eindigde voor haar eigen veiligheid in een geplande keizersnede. Een jaar later vonden Louise en haar vriend dat de tijd gekomen was voor een tweede kindje en vooral Louise keek uit naar een zwangerschap met minder zorgen. Maar een zorgeloze zwangerschap is iets wat ze nooit meer zou krijgen.

Zwanger in de lockdown

Daar stond ik dan, met een zwangerschapstest in mijn handen, die ik in alle haast was gaan kopen, omdat het op de eerste dag van de lockdown in maart 2020 nog onzeker was of alle winkels in België wel zouden open blijven. Ik testte een dag te vroeg, maar kon natuurlijk niet meer wachten. En ja, hoor: positief.

Op 17 april, een datum die ik nooit meer ga vergeten, mocht ik langskomen voor de eerste echo. Partners mochten op dat moment niet mee, maar ik ging vol goede moed naar het ziekenhuis en liet mijn vriend thuis bij onze dochter van toen 16 maanden oud. Ik verwachtte niets speciaals. Ik was moe, misselijk, had geen bloed verloren. Alles leek perfect normaal te verlopen…
De vroedvrouw begon aan de echo. Ik dacht nog ‘hou het beeld eens stil, want ik zie het hartje niet flikkeren’, maar vlak daarna volgden de woorden: “Sorry, maar ik kan helaas geen hartslag vinden.” Daarop leek het mijne ook stil te staan. Dit kon toch niet? Een beetje verdoofd mocht ik terug in de wachtzaal gaan zitten, want ze wilde de mening van de gynaecoloog vragen, maar die was nog niet aanwezig.
Dus daar zat ik dan. Alleen. Tussen allemaal dikke buiken. Tot twee keer toe riep de vroedvrouw iemand binnen in een klein kamertje waar ze met de Doppler naar het hartje van de baby luisterde. Dat kon ik horen tot in de wachtzaal. Het hartje van andere baby’s. Maar niet dat van die van mij.
Ik voelde mijn eigen hart breken waar ik zat en de tranen volgden genadeloos. Het duurde nog een half uur voordat de gynaecoloog aankwam en tien minuten later was het duidelijk. Dit zou een miskraam worden. Het vruchtje was te groot om nog geen hartslag te hebben. Ik kreeg de foto’s van de echo mee,  een afspraak voor twee weken later en ik mocht gaan.
Toen ik in de auto zat bleek er maar een dik uur verstreken te zijn. Het had naar mijn gevoel een hele voormiddag geweest kunnen zijn. Ik ben huilend naar huis gereden, achteraf gezien heel stom van mij, en thuis in de armen van mijn vriend gevlogen om daar – eindelijk – volledig in te kunnen storten.

Steun vanop afstand

Mijn vriend is heel lief, maar geen prater, wel een doener. Dus hij zorgde vooral voor onze dochter en het huishouden, zodat ik mij op mijn herstel kon focussen. Maar ik had er ook nood aan om te praten. Heel vervelend in de lockdown. Het voelde vooral zo beperkend wanneer je troost zoekt en zo hard nodig hebt. Ik heb mijn moeder gebeld en verteld dat ik een miskraam kreeg, terwijl ze niet eens wist dat ik zwanger was. Ik heb mijn goede vriendinnen een berichtje gestuurd met het nieuws. Hoe had ik het anders moeten doen? Iedereen apart opbellen om het nieuws te vertellen over de telefoon, dat zag ik echt niet zitten. Gelukkig kreeg ik – al was het dan vanop afstand – wel veel steun.

Medicatie en uiteindelijk curettage

Na twee weken zat mijn kindje nog altijd veilig vast en hebben we de medicatie opgestart. Ik heb het vruchtje kunnen opvangen en de volgende dag hebben we ons minimensje begraven in de tuin terwijl onze dochter sliep. Maar bij de controle twee dagen later bleek niet al het weefsel weg te zijn. Nog eens medicatie, waarna ik heel veel bloed heb verloren. Uiteindelijk heb ik half mei een curettage moeten ondergaan en een kleine week later een ijzerinfuus moeten krijgen, omdat mijn waardes zo laag waren. Ik kreeg het gevoel dat ik zóveel energie moest steken in mijn fysieke herstel dat ik geen energie meer over had voor de verwerking van de miskraam.

Lichtpuntje in donkere dagen

Eén van mijn beste vriendinnen belde regelmatig om te vragen hoe het ging, ze was vanop afstand bij me, bij elke stap, elk onderzoek en ik kon altijd bij haar terecht. Een andere vriendin, die zelf een miskraam had meegemaakt, heeft me ook heel erg gesteund. Ze vertelde me waar ik me aan kon verwachten, troostte me en stond heel de tijd voor me klaar. Op een avond had ze een mandje aan ons huis gezet met kaarsjes, koekjes, kaartjes, tekeningen, teksten, … en ik was daar zo, zo ontzettend dankbaar voor.

En natuurlijk was mijn dochtertje er nog, waar ik heel erg veel aan had. Ze was haar vrolijke zelve en troostte mij alleen al met haar aanwezigheid. Ik kon haar knuffelen en prees mezelf gelukkig dat ik haar had. Niet dat dat het verdriet wegnam, maar zij was wel mijn lichtpuntje in die donkere dagen.

Ik was niet alleen

Twee maanden na die eerste verschrikkelijke echo voelde ik mij fysiek weer terug in orde, maar mentaal heeft dat veel langer geduurd. Ik was kwaad op mezelf en op mijn lichaam, vond dat het mij verraden had door mijn kindje niet in leven te houden, door mij te laten geloven dat alles in orde was, door niet zelf de miskraam te kunnen voltooien, … Noem maar op. Ik was kwaad en gefrustreerd.
Gelukkig kon ik hierover spreken. Met vriendinnen, met collega’s, met lotgenoten, … En dat heeft me echt enorm geholpen. Pas wanneer je er zelf over praat besef je hoeveel mensen ook een miskraam hebben meegemaakt, hebben gevoeld wat ik op dat moment voelde. Ik was niet alleen.

Goedbedoelde opmerkingen

Maar tegelijkertijd brengt die openheid ook risico’s met zich mee, omdat je altijd goedbedoelde opmerkingen en raad krijgt waar je helemaal niks aan hebt en waardoor je je onbegrepen voelt. “Wees blij dat je al een kindje hebt, sommige mensen kunnen er geen krijgen.” “Het is de natuur, je wilt toch geen gehandicapt kind krijgen?” “Was het ook wel een goed idee, zwanger worden in Coronatijden?” Hoewel het allemaal niet zo bedoeld was, voelde het alsof ik bijna dankbaar moest zijn dat het misgelopen was, dat de natuur had ingegrepen. Dat ik niet verdrietig mocht zijn, omdat ik niet kinderloos zou achterblijven. Dat het allemaal toch wel erger kon. Op die momenten kon ik begrijpen waarom sommige vrouwen ervoor kiezen om het nieuws van hun miskraam geheim te houden. En op die momenten vroeg ik mij af hoe het mogelijk is dat een kind eerst geboren moet worden, eerst een naam en een gezicht moet hebben, vooraleer buitenstaanders het verlies van je kind en je verdriet erkennen.

Opnieuw zwanger, maar nooit meer onbezorgd

Toen ik mij 3,5 maanden na de curettage toch ‘vreemd’ voelde deed ik midden op de dag – alweer impulsief – een test. Eerst dacht ik dat hij negatief was en ik wilde hem weggooien. Maar toen zag ik in het daglicht toch ineens een héél licht streepje. Zou het dan toch? Helaas verdween mijn hoop als sneeuw voor de zon toen ik die avond een paar druppels helderrood bloed verloor… Maar het bleef bij die paar druppels en nieuwe testen liepen op. Toch durfden mijn vriend en ik niet blij te zijn. We wisten wel beter nu. De blijdschap die we eerder bij positieve testen hadden gevoeld ontbrak en ik haatte het dat die onbezorgdheid en vreugde waren verdwenen en er eigenlijk alleen maar angst en wantrouwen overbleven. En dan duren dagen lang – verschrikkelijk lang! Maar gelukkig gaat deze zwangerschap wel goed en verwachten we nu een klein broertje.

Ik heb het geluk gehad om snel terug zwanger te mogen worden, maar dat maakt het eerdere verlies niet goed. Ik heb nog altijd moeilijke momenten, ik vraag mij nog altijd af hoeveel ons kindje op grote zus geleken zou hebben en ik zal ons sterretje altijd missen.

Ook interessant:

Als je tijdsdruk voelt om snel weer zwanger te worden na je miskraam

Na een miskraam willen de meeste vrouwen snel weer zwanger worden. Je kinderwens is er immers nog, misschien is die zelfs nog wel sterker geworden nu je [hoe kort het ook maar was] zwanger bent geweest.

Je biologische klok tikt door

Daarbij vind je jezelf misschien de jongste niet meer, ben je de 35, 36, 37, enz al gepasseerd. Je wilt je geen ‘oude moeder’ zijn en je weet ook dat de kans op miskramen stijgt met je leeftijd. Dat maakt dat je tijdsdruk voelt en het moeilijk voor je is om nog ontspannen met je kinderwens om te gaan.
En dan heb ik het nog niet eens over de impact van vruchtbaarheidsbehandelingen die je misschien nodig hebt (gehad) om zwanger te kunnen worden.

De emoties rond je misgelopen zwangerschap en je nog onvervulde kinderwens probeer je te parkeren, want je wilt niet steeds overspoeld worden door je verdriet. Je hebt het idee dat je geen tijd hebt om hierbij stil te staan of dit de ruimte te geven en je blijft maar ploeteren.

Intussen worden mensen in je omgeving wél zwanger en dat doet je pijn. Je wordt steeds opnieuw en vaak op onverwachte momenten geconfronteerd met je eigen gemis. Het is niet dat je het hen niet gunt, maar je wilt zelf óók zo graag. Het doet je pijn dat jij nog steeds met lege handen staat en je je onbevangenheid rond zwanger worden en kinderen krijgen bent kwijtgeraakt. Het vertrouwen in je lichaam heeft een deuk opgelopen, je maakt je zorgen of het wel normaal is hoe je je voelt en voelt je steeds meer alleen en onbegrepen.

De druk op je kinderwens neemt toe

Intussen voel je steeds meer druk om weer zwanger te zijn, er komt steeds meer spanning op te staan en leuk is het allang niet meer. Hoe kun je dit nu doorbreken en er wat meer ontspannen mee omgaan?
Ik heb 3 misverstanden ontdekt die de druk op je kinderwens in stand houden. Als je die kunt gaan (her)kennen kun je ook leren om daar anders mee om te gaan.

Misverstand 1: Het idee dat we het leven naar onze hand kunnen zetten als we maar hard genoeg ons best doen.
We worden grootgebracht met het idee dat we alles kunnen krijgen, als we maar hard genoeg ons best doen. En omdat we nagenoeg perfect een zwangerschap kunnen voorkómen, zijn we gaan denken dat we controle hebben over wanneer we zwanger worden, over ons lichaam en de uitkomst. ‘Als je maar hard genoeg je best doet, dan komt het wel goed.’ Maar onze wereld is maar tot op zekere hoogte maakbaar. Er is heel veel waar we weinig of geen invloed op hebben.
En het leven is gewoon niet alleen maar leuk, niemand heeft een ‘insta-waardig’ leven.
Bovendien, wat is dat? ‘dat ‘het goed komt’?
Het leven loopt altijd anders dan je verwacht of plant. De kunst is om daarin mee te kunnen veren. En het goede nieuws is: dát kun je leren.

Misverstand 2: Het idee dat je vruchtbaarheid heel snel minder wordt
Natuurlijk ervaar je druk omdat je steeds maar ouder wordt, je kunt als vrouw nu eenmaal niet je hele leven kinderen krijgen, dat is een biologisch gegeven.
Maar het is ook niet zo dat je kansen op een gezonde zwangerschap met de maand achteruit hollen.
Er is niets mis mee om even een pauze te nemen om op adem te komen. Om de tijd te nemen om goed voor jezelf te zorgen. Het is dan wél belangrijk dat je aan de slag gaat om dingen anders te gaan doen, anders ga je na die paar weken weer in hetzelfde patroon verder en daar schiet je niks mee op, dán heb je inderdaad alleen maar tijd verloren.

Misverstand 3: Je bent bang dat je emoties je gaan overnemen als je de tijd neemt om je miskraam te verwerken
Je emoties steeds maar weer proberen te parkeren is hard werken. Vergelijk het maar met een opgeblazen strandbal die je onder water probeert te duwen. Dat kost je veel energie en als je aandacht even verslapt schiet het ding op een onverwachte plaats boven water.
Toch is het een misverstand dat je emoties je gaan overspoelen wanneer je ze de ruimte geeft. Juist door zelf het stuur in handen te nemen en vaardigheden te leren om hier op een helpende manier mee om te gaan word je MINDER door je emoties beheerst. Je kunt er dan zelf voor kiezen waar en wanneer je wat lucht uit de strandbal laat waardoor hij makkelijker te hanteren wordt.

Omgaan met een misgelopen zwangerschap en je kinderwens

Omgaan met een misgelopen zwangerschap en een steeds sterker wordende kinderwens is verwarrend. Je mag jezelf de ruimte gunnen om goed voor jezelf te zorgen, juist als je het gevoel hebt dat je geen tijd te verliezen hebt.
En ik kan je helpen om in korte tijd je verlies een goede plek te geven in je leven, zodat je weer rust en vertrouwen krijgt op het moment dat je het even niet meer weet. Ik geef je handvatten om de draad weer op te pakken en weer met vertrouwen de toekomst tegemoet te gaan.

Ben je benieuwd wat ik voor jou kan betekenen? Vraag hier een vrijblijvend kennismakingsgesprek met me aan. En daarvoor hoef je de deur niet uit, dat doen we gewoon online, vanuit je eigen vertrouwde omgeving.
Dus waar je ook woont, mijn luisterend oor staat tot je beschikking.

Ook interessant:

1 op de 4 vrouwen krijgt een miskraam, Johanneke vertelt haar verhaal

‘Nu begrijp ik jullie verdriet om de miskramen veel beter’

Johanneke is 39 en getrouwd met Peter. Peter had al een tweeling uit een eerdere relatie. Samen kregen ze eind 2019 dochter Bodhi. Aan de geboorte van hun dochter gingen velen tranen vooraf. Drie keer kregen zij een miskraam. Door open over hun ervaringen te praten, hebben zij en haar man veel steun vanuit hun omgeving gekregen.

Lang moeten wachten

De dag dat ik voor het eerst een positieve zwangerschapstest in handen had, herinner ik mij nog als de dag van gisteren. Ik was 37 en al sinds ik 20 was had ik een hele grote kinderwens. Helaas kwam ik de juiste man maar niet tegen. Ik was op een punt gekomen waarop ik mezelf realiseerde dat ik misschien wel nooit moeder zou worden en daar had ik heel veel verdriet van. Vaak heb ik me eenzaam gevoeld. Om mij heen startten veel mensen een gezin. Met veel plezier vervulde ik mijn rol als tante, maar dat was natuurlijk niet hetzelfde als een eigen kindje.

Ik kon mijn geluk niet op toen ik op mijn 36e Peter tegenkwam. Hij bracht ook nog eens
twee bonuskinderen in mijn leven. We waren al snel zeker van onze relatie en van onze
wens om ook een kindje samen te willen. Het stoppen met de pil was enorm spannend.
In mijn omgeving heb ik bij vriendinnen gezien dat zwanger worden niet altijd vanzelfsprekend is. Toen ik na vijf maanden die positieve test in handen had, heb ik
tranen met tuiten gehuild van geluk. Eindelijk zou ook ik moeder worden!
Al binnen een paar dagen deelden wij het mooie nieuws met familie en vrienden die
dichtbij ons staan. Iedereen was zo blij. We kregen kaartjes en cadeautjes. We
fantaseerden over ons kleintje en bedachten namen. Vol verlangen keken we uit naar de eerste echo.

Sorry het is niet goed…

Ik was acht weken zwanger. Natuurlijk waren we wel zenuwachtig voor de echo. Maar
nadat ik zo lang op dit moment had gewacht, kon ik mij gewoon niet voorstellen dat dit
geluk mij weer ontnomen zou worden.
Koude gel op mijn buik… Stilte in de kamer. We houden onze adem in. De verloskundige
kijkt en zoekt… Er wordt een collega bijgehaald… En dan zijn daar de woorden: “sorry het is niet goed”. Onze wereld stort in. We weten ons geen raad met ons verdriet. We bellen onze lieve familie en vrienden om het slechte nieuws te delen. Het voelt fijn om steeds weer opnieuw ons verhaal te kunnen doen. Mensen huilen met ons mee. Opnieuw krijgen we lieve kaartjes en cadeautjes. We voelen ons zo gesteund. Nee, we hebben er geen seconde spijt van gehad dat we de zwangerschap zo snel gedeeld hebben.
We vinden ook veel steun bij elkaar. We kunnen samen goed praten en huilen. Ook
zoeken we soms juist afleiding door lekker er op uit te gaan. Natuurlijk verschillen we
ook wel eens in hoe we onze emoties beleven en dat geeft dan soms wrijving, maar
door te blijven praten leren we elkaar begrijpen.

Onze wereld weer in duizend stukjes

We hebben ontzettend veel geluk dat we binnen een paar maanden opnieuw zwanger
zijn. Weer delen we het goede nieuws direct. Iedereen leeft enorm met ons mee want
het is natuurlijk erg spannend nu. Aan de andere kant kan ik mij niet voorstellen dat we
zoveel verdriet nog een keer te verduren zullen krijgen. Na een eerste onzekere echo,
zien we bij de tweede echo dan toch echt een hartje kloppen. We hebben vertrouwen dat het nu goed gaat komen. Maar onze wereld breekt weer in duizenden stukjes als bij een volgende echo blijkt dat ook deze zwangerschap is misgelopen.

Hoeveel pech kan een mens hebben? Nog veel meer, zo blijkt. Want ook drie keer is
geen scheepsrecht. Drie miskramen in nog geen jaar tijd. Onderzoeken laten geen
oorzaak zien. Mijn leeftijd kan natuurlijk een rol spelen. Mijn lichaam heeft duidelijk te
lijden onder alles. Steeds weer die zwangerschapshormonen, curettages, heftige
bloedingen en natuurlijk ook heel veel stress en verdriet.

Vertrouwen houden

Mijn man en ik blijven in gesprek met elkaar. Durven we het aan om te blijven proberen? Hoe ver willen we gaan? Gelukkig zijn we het direct met elkaar eens: opgeven is nog lang geen optie.
Een paar maanden later zit ik voor de vierde keer met een positieve test in mijn handen. Hoe onzeker het ook is, het voelt iedere keer weer als een wonder. Net
als bij de andere drie zwangerschappen koop ik weer iets kleins voor de baby. We willen, hoe bang we ook zijn, vertrouwen houden dat het goed gaat komen. En we willen ook deze zwangerschap weer vieren met de mensen om ons heen.
Met angst en beven gaan we naar de eerste echo. Een prachtig kloppend hartje! De echo daarna nog steeds. We lopen onder controle bij de gynaecoloog en krijgen veel extra echo’s. Bij iedere echo is ons kindje gegroeid en groeit ons vertrouwen. Al blijf ik tot aan de bevalling bang dat het toch nog mis gaat. Uiteindelijk is het ook nog even echt spannend als onze dochter met een spoedkeizersnede wordt geboren. Maar Bodhi is er: gezond en wel.

Blijdschap en verdriet delen

Inmiddels is ons meisje net een jaar geworden. Ik moet mezelf nog iedere dag knijpen
om te geloven dat ik niet droom. Dat ik nu echt moeder mag zijn. En eerlijk gezegd ben
ik ook nog vaak bang dat dit geluk ons weer zal worden afgenomen. Mijn man is daar
gelukkig wel meer nuchter in, die helpt mij dan relativeren.
Ondanks alle tranen en letterlijke en figuurlijke pijn is het het allemaal waard geweest.
Nog steeds kunnen we nog wel eens even verdrietig zijn als we denken aan onze kindjes die niet geboren mochten worden. En tegelijkertijd bedenken we dan dat anders onze dochter er nu niet was geweest.

Waar ik heel dankbaar voor ben is dat we iedere zwangerschap gedeeld en gevierd
hebben met de mensen om ons heen. Dat heeft ons zoveel steun gegeven. We hebben
heel wat zenuwen gehad voor de echo’s en dan was het fijn dat andere mensen met ons meeleefden. Ook was het fijn om over ons verdriet te kunnen praten met anderen dan alleen met elkaar. Één van onze vrienden zei: “Ik ben blij dat jullie je blijdschap van de prille zwangerschap hebben gedeeld. Want nu begrijp ik jullie verdriet ook veel beter”. Mensen die nooit een miskraam hebben meegemaakt, hebben vaak geen idee wat een impact het kan hebben. Ik denk dat het helpt om je gevoel met je omgeving te delen zodat mensen je verdriet beter kunnen begrijpen.
Ook heb ik gemerkt dat, juist door open te zijn, ik meer lotgenoten tegenkom. Maar wat ik het allermooiste vind is dat we, ondanks alle angst, ook zo genoten hebben van iedere zwangerschap. Iedere zwangerschap is een wonder. Iedere zwangerschap is het vieren waard. En ook al mochten de eerste drie niet lang duren, deze prille leventjes blijven toch onderdeel van ons leven. Ze hebben onze harten geraakt. Dat neemt niemand ons ooit af.

Johanneke schrijft gedichten en blogs over hoe zij de miskramen heeft beleefd, het
moederschap en haar leven. Je kunt meer van haar lezen op www.johanneke-schrijft.com en op haar Facebook-pagina en Instagram.

Ook interessant: