Zwanger worden en een kind krijgen: het moet vooral LEUK zijn lijkt het wel.
Op een leuke manier bekend maken dat je zwanger bent, en ook babyshowers en feestjes om het geslacht van het kindje dat verwacht wordt bekend te maken… het lijkt er steeds meer bij te horen.
Maar zwanger worden is niet altijd leuk.
1 op de 6 stellen is niet binnen een jaar zwanger. En als het dan gelukt is het gaat ook niet altijd goed. Lees verder
Voor je omgeving is het vaak moeilijk te begrijpen wat je doormaakt wanneer je een miskraam hebt gehad of je zwangerschap op een andere manier is misgelopen. Juist daarom kan lotgenotencontact na een miskraam zo waardevol zijn.
Je merkt al snel dat veel mensen niet goed weten hoe ze moeten reageren. Sommigen gaan je misschien mijden, terwijl anderen met onhandige opmerkingen komen die jou onbedoeld kwetsen.
Je voelt je onbegrepen, ervaart weinig steun en kunt je enorm eenzaam voelen. Maar ook al voelt het soms eenzaam, je bent echt niet de enige die dit meemaakt. Alleen is het soms lastig om in je omgeving anderen te vinden die je begrijpen, zeker omdat iedere situatie toch weer anders is. Vrouwen die iets vergelijkbaars hebben meegemaakt begrijpen je beter.
Je merkt al snel dat zij aan een half woord genoeg hebben. Bij hen hoef je niet alles tot in detail uit te leggen, maar als je dat wel wilt is daar begrip voor. Lotgenoten begrijpen je als geen ander. Lees verder
Zo’n 30.000 vrouwen per jaar krijgen een miskraam en toch voel je je vaak ontzettend eenzaam. Wist je dat ongeveer 1 op de 4 vrouwen in haar leven te maken krijgt met een miskraam?
Maar over hoeveel miskramen per jaar hebben we het dan eigenlijk? Even wat droge feiten.
Verschillende bronnen geven hier verschillende cijfers over. Volgens de nhg-standaard (2017) gaat het om 10% tot 15% van de zwangerschappen.
Annemarie van der Meer [in haar boek Ongekend verlies] en Freya gaan uit van 15% van alle vastgestelde zwangerschappen. Dat betekent: zwangerschappen waarvan je wist dat je zwanger was. Heel prille zwangerschappen die al misgaan vóór je menstruatie tellen hierbij niet eens mee.
In 2024 zijn er 166.143 levend geborenen [CBS]. Als 15% van de zwangerschappen misloopt, dan zijn deze kinderen geboren uit 85% van alle zwangerschappen.
Dat betekent dat er in 2024 ruim 29.000 miskramen hebben plaatsgevonden.
En dat is alleen in één jaar. Ieder jaar komen hier opnieuw vrouwen bij…
Wanneer je een kind hebt van ongeveer anderhalf jaar oud begint het vaak.
Je wordt geconfronteerd met de vraag: “Wanneer komt de tweede?”
Een gezin met twee kinderen is toch de norm en dan het liefst met ongeveer twee jaar leeftijdsverschil.
Als je één kind hebt, gaat je omgeving er gemakkelijk van uit dat er ook wel een tweede zal komen. Maar soms blijft die tweede uit – en krijg je te maken met een onvervulde tweede kinderwens.
Het komt regelmatig voor dat het niet vanzelf gaat.
Misschien heb je om je eerste kind te krijgen vruchtbaarheidsbehandelingen moeten ondergaan, en is niet iedereen in je omgeving daarvan op de hoogte. Er is natuurlijk geen garantie dat je wens voor een tweede op deze manier ook vervuld zal kunnen worden.
Daarnaast komt het ook voor dat je, hoewel je bij je eerste vrij snel zwanger werd, nu niet meer gemakkelijk zwanger wordt of één of meerdere miskramen krijgt.
Dat kan zwaar zijn en veel verdriet met zich meebrengen.
Het lijkt soms alsof alles is ingericht op gezinnen met twee kinderen.
Kortingen bij pretparken, gezinsabonnementen, aanbiedingen voor het tweede kaartje halve prijs… met één kind kun je er geen of minder gebruik van maken.
Ook in reclames zie je bijna altijd gezinnen met twéé kinderen en in gesprek met anderen vragen we heel gemakkelijk “Heb jij kinderen?”
Als iedereen om je heen twee of misschien wel meer kinderen heeft en jij hebt er één terwijl je er graag meer zou willen, kan dat moeilijk zijn.
Je wordt steeds opnieuw geconfronteerd met jouw eigen wens en met je pijn en gemis.
Ook voor je kind kan het lastig zijn als het de enige of één van de weinigen is op school en in je omgeving zonder broertje of zusje. Wanneer je kind met vragen komt of als je merkt dat hij of zij hier moeite mee heeft, kan dat ook jouw pijn weer aanraken.
Wil je meer weten over hoe je je kind hiermee kunt helpen, lees dan ook het artikel:
“Hoe je je kind kunt helpen bij het gemis van een broertje of zusje.”
Als je wens voor een tweede uiteindelijk wordt vervuld gaat de herinnering aan de moeilijke periode van miskramen en/of vruchtbaarheidsbehandelingen niet weg. Je draagt die ervaringen met je mee.
Wordt je wens niet meer vervuld dan kan het nog lang confronterend blijven om gezinnen met twee kinderen (of meer als je er graag meer had gehad) te zien. Helemaal als zij het leeftijdsverschil hebben dat er bij jouw gezin ook had kunnen zijn.
Want ook al wordt het verdriet minder met de tijd, het gemis blijft.
In dit verband wordt ook wel de term secundaire kinderloosheid gebruikt. Zelf noem ik het liever een onvervulde tweede kinderwens.
Als je zegt “Ik ben secundair kinderloos” val je er als het ware mee samen — het lijkt dan een groot deel van je identiteit.
Een onvervulde tweede kinderwens héb je.
Wanneer je het zo zegt is het maar een deel van jou, en ben je méér dan alleen dat deel.
Zo kun je het meer beleven als (een deel van je) levenservaring en niet als een groot deel van je identiteit.
Het is niet altijd makkelijk om te reageren op deze vraag.
Misschien wil je het verhaal niet telkens opnieuw uitleggen, of doet het te veel pijn.
Je zou een vraag terug kunnen stellen, bijvoorbeeld:
“Voorlopig niet, maar hoe zit dat bij jullie?”
Met een vraag aan de ander haal je de aandacht bij jezelf weg — en veel mensen praten best graag over zichzelf.
Of verzin een standaard opmerking of antwoord, zoals: “Dat zou ik zelf ook graag willen weten.”
Je hoeft niet aan iedereen uit te leggen dat het bij jou (nog) niet lukt als je dat niet wilt.
Onthoud: je bent niemand verantwoording schuldig.
Wat jij wilt delen met wie, bepaal je zelf.
Eerste publicatie: 24 maart 2016 · Laatst bijgewerkt: 15 september 2025.