In de serie 1 op de 4 deel ik ervaringsverhalen van vrouwen die een miskraam hebben meegemaakt. Ieder verhaal is anders, maar de emoties van verlies, verdriet en hoop zijn vaak herkenbaar. In dit ervaringsverhaal vertelt Niek over haar miskraam tijdens haar traject als Bewust Alleenstaand Mama. Over de liefde voor haar kindje, het verdriet van het verlies en het sterretje dat altijd een plek in haar hart zal houden.
Het mooiste sterretje aan de hemel
Het mooiste sterretje aan de hemel straalt voor mij. Dit sterretje is mijn ongekende kindje. En god wat ben ik verliefd op dat sterretje. Liefde vlamt door mijn lijf.
Maar een hartgrondig verdriet verscheurt mij ook. Dit gaat er door mij heen wanneer ik mijn verhaal opschrijf.
De keuze voor het bewust alleenstaand moederschap
Sinds twee jaar ben ik Bewust Alleenstaand Mama. Dat betekent dat mijn kindje een donor heeft. Ik heb gekozen voor een donor via de spermabank in een kliniek. In maart 2014 meldde ik mij aan voor de wachtlijst. Deze wachtlijst is mijn vriend en mijn vijand. Na negen maanden geduldig wachten volgde de intake, en mocht ik door naar de volgende wachtlijst. Geduldig wacht ik af. … alvast in blijde afwachting. Ik lees alle boeken die los en vast zitten. En het kindje is meer dan ooit welkom.
Een positieve test en onverwacht verlies
In mei 2016 is het dan zover. Ik mag gaan starten met de inseminaties. Een periode van hoop en vrees breekt aan. Ik voel van alles, en ik weet niets. En wat vond ik die onzekerheid toch zwaar. En omdat ik ervoor het gekozen om het alleen te doen is er niemand met wie ik dat kan delen.
En dan begin juli is het zover… een positieve test!! Vanaf dat moment ben ik verliefd. Verliefd op mijn droom, op mijn toekomst en op het nieuwe leven wat eraan komt. Maar dan begin ik te vloeien. Helaas is de zwangerschap te pril. Ze kunnen niets doen. Verslagen en alleen moet ik afwachten. Weer afwachten.
Bij de echo blijkt mijn kindje er niet meer te zijn. Mijn baarmoeder is leeg. Ik ben leeg. Verslagen en leeg, zo voel ik me. En dan begint er rouwproces. Wachten hoe mijn dag verloopt, wachten op een antwoord op waarom, en wachten op wat ik voel. Soms blij, soms intens verdrietig.
Rouwen om mijn ongekende kindje
Mensen om me heen snappen wel dat ik verdriet heb, maar weten niet wat ze ermee aan moeten. Lieve Niek, je kunt toch zwanger worden. En misschien was het kindje wel niet gezond.
Verstandelijk snap ik die uitspraken wel. Althans dat denk ik. Maar ze doen zo zeer. Het gaat wel om mijn kindje. Het bestond al vanaf het moment dat de behandeling plaatsvond. En het was hoe dan ook zo welkom.
En dan die vermoeidheid. Ik ben zo moe. En ik leef weer verder. Tussen hoop en vrees, wacht ik op het moment dat ik verder kan, dat ik een nieuwe poging mag doen.
Als ik het weer aan kan, want mijn lijf heeft me zo in de steek gelaten. Ik vertrouw er nog niet op, maar ik wil verder. En het grote lange wachten gaat weer verder.
Hulp zoeken in een moeilijke periode
En toch zoek ik hulp. Via internet ben ik bij Praktijk Janna terechtgekomen.
Daar heb ik meegedaan aan de Week van Verbinding. Wat was het fijn om in contact te komen met mezelf, mijn liefde en verdriet. En dan realiseer ik me: 1 op de 4 vrouwen maakt dit mee, die kent dit intense verdriet. En daar ben ik er nu één van…
Hoe gaat het nu met Niek?
Helaas is het mij niet gelukt om opnieuw zwanger te raken. Eind 2016 bleek ik kanker te hebben. Na hele intensieve behandeling met chemotherapie was de kans om zwanger te worden nihil. Daar heb ik heel veel verdriet om gehad.
Toch ben ik mama van het mooiste sterretje in de hemel. In 2019 ontmoette ik de liefde van mijn leven, en zijn we getrouwd. Mijn man heeft een lieve dochter en zo werd ik toch bonusmoeder. Daar ben ik heel dankbaar voor.
Soms knaagt het verdriet nog wel maar het is goed zo. Ik voel me toch mama van het mooiste sterretje in de hemel. Ze zit in mijn hart en daar ben ik dankbaar voor.
Eerste publicatie: 22 september 2016 · Laatst bijgewerkt: 24 juni 2026.
Ook interessant: