1 op de 4, dat ben ik: het verhaal van Brenda

1 op de 4, dat ben ik: het verhaal van Brenda

Brenda en haar partner zijn sinds november 2015 de trotse ouders van Milan.
Milan heeft wel een tijd op zich laten wachten, want zwanger worden bleek bij hen niet gemakkelijk te gaan. Ze waren al doorverwezen naar het ziekenhuis voor onderzoeken toen Brenda een prille miskraam kreeg.

Dit is haar verhaal:

“Op de bruiloft van mijn schoonzusje zou mijn menstruatie moeten beginnen, maar die bleef uit. Deels kreeg ik hier hoop door en deels verwachtte ik dat het nog wel zou komen, maar dit gebeurde niet. Lees verder →

1 op de 4, dat ben ik: het verhaal van Lisse

Lisse is een jonge vrouw van 24 en “getrouwd met een hunk”, Roelof. Ze houdt ervan om te schrijven en blogt over “groene food en lifestyle”.

Onlangs heeft ze een miskraam gehad en ze besloot ook daarover te schrijven op haar blog. Nadat ze wist haar zwangerschap definitief op een miskraam zou uitlopen duurde het nog weken voor deze op gang kwam. En ook dat ging niet zonder slag of stoot,  het werd behalve emotioneel ook fysiek erg zwaar voor haar.

Ze deelt graag haar verhaal omdat ze zelf ook voortdurend op zoek is naar ervaringsverhalen van andere vrouwen.

Bij de eerste echo was het kindje niet groot genoeg voor het aantal weken dat Lisse zwanger Lees verder →

1 op de 4, dat ben ik: het verhaal van Juliette

Juliette kreeg 3 jaar geleden een miskraam. Zij had behoefte aan contact met lotgenoten en kon toen wel een forum vinden, maar het anonieme aspect daarvan sprak haar niet aan. Dat was voor haar de aanleiding om op Facebook de lotgenoten en steungroep Miskraam Mama’s op te zetten.
Op Facebook is dit inmiddels gegroeid naar vier groepen, voor elke fase één; Miskraam Mama’s, en de 3 geheime groepen Zwanger worden na Miskraam Mama’s, Zwanger na Miskraam Mama’s en Regenboogmama’s.

Dit is haar verhaal:                                                         Lees verder →

Wie helpt jou als je verdriet hebt om je miskraam?

Nog altijd een taboe

Hoewel er langzamerhand wel meer aandacht voor komt, is het nog steeds niet algemeen geaccepteerd dat een miskraam een serieus verlies is. Dat het een ervaring is waar je verdriet van hebt en waar je om rouwt.
Jouw verlies niet zichtbaar en er hangt toch nog vaak een sfeer van taboe omheen.

In onze cultuur hebben we sowieso moeite met uitingen van verdriet en pijn. Flink zijn en doorgaan is de norm. Niet klagen maar dragen…
Maar er is een verschil tussen klagen en je verdriet mogen uiten.

Zodra je weet dat je zwanger bent (en vaak al daarvoor, als je ervoor kiest om zwanger te willen Lees verder →