Evelien is 27 en werkt sinds een goed half jaar in de kinderopvang. Ze is mama van Lieva 3 jaar en getrouwd met Richard. Ze is, zoals ze zelf zegt: “Mama van 3 kindjes: 2 kleine sterren en 1 mooi meisje waar ik in levende lijve van mag genieten.”
1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Erika
Erika is 29 en werkt in de zorg. Ze is getrouwd en nu moeder van Koos (van bijna 4) en Lies (van bijna 2). Ook Erika is 1 op de 4: haar eerste zwangerschap liep uit op een miskraam. Ze praat er altijd open over “want je hoort het teveel en je kunt zoveel steun bij elkaar vinden”.
Praten over mijn miskraam gaf me onbewust veel steun
1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Feline
Feline is 26 en werkt op een kinderdagverblijf. Ze is al 10 jaar samen met Bram, waarvan 2 jaar getrouwd.
Ook Feline is 1 op de 4, ze heeft een dagboek bijgehouden dat ze deelt omdat ze hoopt dat anderen die het ook overkomt herkenning vinden in haar verhaal.
[De namen van Feline en Bram zijn niet hun echte namen, de dagboekfragmenten zijn echt.]
Van intens veel geluk naar intens veel verdriet
Onze allergrootste droom komt uit
[Maandag 29 april] Bij het opstaan had ik het gevoel dat ik een test moest doen.
Bekertje opzoeken, test doen. Iets wat we inmiddels al zo vaak hebben gedaan dat ik er niet eens meer verwachtingen van heb. Test neergelegd en ik zag gelijk 2 strepen, ik keek nog eens en nog eens.
Ik kon het gewoon niet geloven, rende naar de slaapkamer en liet met trillende handen de test aan Bram zien. Kijk, kijk! Lees verder
Ze twijfelde of de inwendige echo de oorzaak van de miskraam kon zijn
Iedere vrouw van wie een zwangerschap is misgelopen zal het herkennen: Je wilt graag de oorzaak weten en vraagt je af of je iets anders had kunnen doen om het te voorkomen.
Zo kreeg ik onlangs van iemand de vraag of het beter zou zijn om zo min mogelijk inwendige echo’s te doen vroeg in de zwangerschap. Ze wist met haar hoofd wel dat het officieel geen kwaad kan voor het kindje, maar toch voelde het voor haar niet goed…