Ook al is er in de media steeds vaker aandacht voor een miskraam, toch geloof ik dat de impact nog altijd wordt onderschat. En dat is ook wel begrijpelijk. Je weet pas echt hoe diep het je raakt als het je zelf overkomt.
Dat is ook wat ik zelf heb ervaren. Ik kon me best wel voorstellen dat verdriet om een miskraam erg was, maar pas toen het mij overkwam ervaarde ik hoe diep je erdoor wordt geraakt.
Gevoel van leegte na een miskraam
Natuurlijk laat het verlies van je ongekende kindje fysiek een leegte achter, na het mislopen van je zwangerschap is je baarmoeder immers weer leeg. Maar ook op een diepere laag – de spirituele laag of laag van de ziel – is deze leegte er.
Want hoe kort je ook maar zwanger was, je was een tijdje één met een andere ziel, met je ongekende kindje. En plotseling is die verbinding afgesneden. Een miskraam raakt je daardoor diep, op een diepte die moeilijk is uit te leggen aan anderen.
Herken je dit gevoel? Lees ook mijn blog over je leeg voelen na een miskraam, waarin ik hier uitgebreider bij stilsta.
De impact van een miskraam wordt onderschat
Je voelt je heel eenzaam in je verdriet, ook omdat in onze samenleving de impact van een miskraam nog altijd wordt onderschat. In onze cultuur leren we niet goed hoe je omgaat met het verdriet van een ander. Daardoor worden veel mensen in je omgeving ongemakkelijk van jouw pijn.
Een deel van hen probeert je verdriet weg te nemen met goedbedoelde opmerkingen.
‘Je bent vast snel weer zwanger.’
‘Wees blij dat je al een kind hebt.’
‘Het is maar beter zo, er was vast iets mis.’
Feitelijk is er niets tegen in te brengen. Maar tussen de regels door hoor je dat je niet verdrietig mag zijn. En misschien is er vlak na de miskraam nog wel aandacht en begrip, maar al snel lijkt iedereen het weer vergeten. Dat maakt dat jij je niet gezien voelt in je verdriet om een miskraam.
Je verdriet wegstoppen maakt de eenzaamheid groter
Andersom wil je jezelf ook vaak – zoals Marjolijn de Cocq zo mooi schrijft in haar boek ‘Maar ik hield al wel van je’ – het ongemak van de ander besparen. En hou je daarom maar liever je mond, steek je je pijn en verdriet weg en ga je door. Maar het gevolg is dat je je juist nog eenzamer en onbegrepen voelt. Je draagt je pijn dan alleen, in stilte, terwijl je zo’n behoefte hebt aan erkenning.
Eenzaam met zijn tweeën na een miskraam
Ook binnen je relatie kan het soms moeilijk zijn om elkaar te steunen en te begrijpen. Sowieso is het heel persoonlijk hoe je rouwt om een miskraam, ieder verlies is anders en iedereen beleeft het anders. Daarbij gaan mannen en vrouwen vaak ook verschillend om met verdriet in het algemeen.
Verdriet om een miskraam is voor de vrouw wezenlijk anders dan voor haar partner. Het gebeurt in jouw lichaam, terwijl je partner er letterlijk en figuurlijk naast staat. Dat kan het moeilijk maken om elkaar te steunen, terwijl je partner wel de eerste is bij wie je steun zoekt. Je kunt je binnen je relatie dan ook heel eenzaam met zijn tweeën voelen.
Praten over je miskraam maakt je minder eenzaam
Pas wanneer je over je miskraam praat, merk je dat je niet de enige bent. Dan hoor je ineens van anderen om je heen dat zij het ook hebben meegemaakt. Dat kan troost en steun geven, want je voelt je vaak het meest begrepen door anderen die het ook hebben meegemaakt. Zij hebben aan een half woord genoeg en weten hoe het kan voelen.
Dat is ook wat ik vaak van cliënten hoor. Dat ze zich bij mij veel meer gehoord en begrepen voelen dan door de psycholoog of maatschappelijk werker waar ze eerder zijn geweest. Met iemand die zelf weet hoe verdriet om een miskraam voelt heb je een ander gesprek – ook als dat een hulpverlener is.
Wil je zelf eens ervaren hoe dat is? Of vraag je je af wat ik voor jou kan betekenen in het herstellen van je miskraam? Neem dan contact met me op voor een vrijblijvend online kennismakingsgesprek, dan spreek ik je snel.
Eerste publicatie: 25 maart 2021 · Laatst bijgewerkt: 14 januari 2026
Ook interessant: