1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Hanneke

Hanneke is creatief therapeut en helpt in haar praktijk Atelier Kameleon kinderen en jongeren met autisme. Ook begeleidt ze mensen die te maken hebben met rouw, want ze vindt het belangrijk om alles wat met rouw, verlies en de dood te maken heeft bespreekbaar en zichtbaar te maken. Daarom deelt ze ook graag haar verhaal in de serie 1 op de 4.

Hanneke trouwde op 27 april 2007 met haar jeugdliefde Hubert. En al snel was het voor hen duidelijk. Ze wilden kinderen. Dat dat niet vanzelfsprekend is, daar stonden ze niet bij stil.

Was moeder worden wel een optie?

Omdat een zwangerschap uitbleef kwamen we in 2008 in het ziekenhuis terecht. Ik bleek verminderd vruchtbaar te zijn door PCOS en daarop volgend startten hormoonbehandelingen. Het begin van een zwaar traject. Hormonen, spuiten en controles beheersten al snel ons leven. Eind 2009 bleek ik tussen de behandelingen door toch zwanger. Heel pril, maar zwanger!
We konden het niet geloven. Na een paar weken mochten we terug voor een echo en al snel was het duidelijk… het hartje klopte niet…

Overal waar ik ging, ging de rouw met me mee

Ik heb het weekend in bed doorgebracht diep onder de dekens. Ik rouwde om het feit dat ik deze zwangerschap niet mocht volbrengen. En daarnaast om het feit of moeder worden überhaupt wel een optie was. Die gedachten woog zo zwaar, het was niet te tillen. Zo voelde dat althans, ik kon dat niet overzien. De daaropvolgende maanden waren zwaar. Ik had moeite om de draad op te pikken, ging met moeite aan het werk en overal waar ik ging, ging de rouw met me mee.

Ik moest mijn hart volgen

Toch zette ik de ene voet voor de andere en rond de zomer kreeg ik weer energie om dingen te ondernemen en om terug te blikken op de periode. Toen realiseerde ik me dat alles omtrent het zwanger worden niet binnen mijn controle lag. Hoe het uit zou pakken, kon niemand voorspellen.
Ik kreeg daardoor heel sterk het gevoel dat ik mijn hart moest volgen. Want dat zou iets zijn wat ik wel zelf kon kiezen. Ik zegde mijn baan op en begon voor mezelf. Sindsdien begeleid en behandel ik in mijn praktijk kinderen en jongeren met autisme.

Eerlijk zijn

Daarnaast heb ik geleerd om eerlijk te zijn omtrent ons verlies. Door het verlies bij ons te houden ontstonden er moeilijk situaties met vrienden. Zij werden ook zwanger en dat was vaak heel pijnlijk. Van beide kanten.
Wij vonden het moeilijk want wilden ook probleemloos zwanger zijn en zij voelden zich vaak bezwaard om ons te vertellen dat zij zwanger waren. Op een gegeven moment hebben we een mail/brief geschreven over dit onderwerp met onze gevoelens maar ook met begrip voor die ander, die het vaak goed bedoelt, maar ook niet weet hoe.
Nu nog denk ik vaak na over hoe te reageren op iemands verlies, vaak wordt uit het oogpunt van degene die verliest gekeken en dat deed ik toen ook. Maar nu weet ik dat het van groot belang is dat degene die verliest ook een rol heeft hierin. Het werkt twee kanten op.

Het geluk aan onze kant

De onzekerheid of het uiteindelijk goed zou komen vond ik het moeilijkst. Later stond het geluk toch aan onze kant en hebben wij twee kinderen gekregen.
In september 2009 was ik voor de tweede keer zwanger door middel van een vruchtbaarheidsbehandeling. De eerste weken waren moeilijk, maar ergens van binnen wist ik gewoon dat het goed zat en dat maakte dat ik erg heb kunnen genieten. In juni 2010 is dan ook onze dochter Mijke geboren na een hele fijne zwangerschap.
In 2012 bleek ik opnieuw zwanger, spontaan (!) van onze zoon Teun en die is in juni 2013 geboren.

Voor mij voelt de miskraam niet als het verlies van een kindje.  Ik denk dat dat ook komt omdat we nooit een hartje hebben horen kloppen. Het voelt als een verlies van een zwangerschap en de mogelijkheid om moeder te worden.

1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Suuz

Suuz is 37 en na vijf miskramen en 3 ICSI blijkt ze uitbehandeld te zijn met eigen materiaal. Haar laatste hoop is een traject met eiceldonatie, als uit de onderzoeken naar de herhaalde miskramen niks geks komt. Suuz schreef een ontroerende brief aan haar klein prutsje. Een brief die ze graag met jullie deelt.

Dag lief klein prutsje!

Heel even waren wij ook die mensen die dromend over de babyafdeling van de IKEA mochten lopen, fantaserend over jou in een mooi, nieuw wiegje. Van die mensen waar we eigenlijk al twee jaar een beetje jaloers op zijn. Heel eventjes heb ik gevoeld hoe het is om zwanger te zijn, de gekke grillen die mijn lichaam uithaalt onder invloed van het zwangerschapshormoon dat jij zo goed produceerde. En heel even kon ik zwijmelend langs de winkel met positiekleding lopen, zonder pijn naar zwangere vrouwen kijken en genieten van een moeder die met een klein kindje speelt. Heel even konden wij dromen over onze zo verlangde toekomstdroom, over uitstapjes naar opa en oma, over zelfgemaakte babykleertjes, over kleine babysneakers, over samen kletsen op de fiets met jou in een kinderzitje voorop, over een nieuw leventje waar we sinds die twee roze streepjes al zo veel van hielden en over onze toekomst samen als gezinnetje. Over jou! Lees verder

Met deze boekjes kun je je kind vertellen over je misgelopen zwangerschap

Als je zwangerschap misloopt, of dat nu is door een miskraam, een buitenbaarmoederlijke zwangerschap of omdat je hebt moeten kiezen om het af te breken, raakt dat niet alleen jou en je partner. Het heeft ook invloed op je kind, hoe jong het ook is.

Je kind voelt het als jij verdrietig bent

Want ook al denk je dat ze het niet begrijpen, je kunt verdriet niet bij ze weg houden. Hoe jong ze ook zijn, kinderen voelen het als jij verdrietig bent. En als ze niet begrijpen waarom jij verdrietig bent kunnen ze het op zichzelf gaan betrekken. Je kind kan bijvoorbeeld heel druk worden, of juist teruggetrokken, slecht slapen of plotseling moeilijk doen met eten.

Jij geeft het voorbeeld

Lees verder

1 op de 4 vrouwen krijgt te maken met minstens 1 miskraam, het verhaal van Victoria

1 op de 4… dat ben ik: het verhaal van Victoria

Victoria (nog net 38 jaar) woont samen met haar vriend én zijn twee kinderen. Nu haar leven grotendeels op zijn kinderen is ingericht, is zelf géén kinderen krijgen nooit een reële optie geweest. Na 3 miskramen begint dit toch werkelijkheid te lijken…

Zo leeg en zo eenzaam

Groeiende kinderwens

Tot mijn 30e heb ik nooit een echte kinderwens gehad. Ik was bezig met mijn carrière en sociale leven, worstelde me door verschillende slopende relaties heen, zag in de toekomst wel een rol als oma voor mezelf weggelegd maar hoefde nou niet perse die fase met uitgescheurde schaamlippen, slapeloze nachten, zorgen, poepluiers, snotneuzen. Dat veranderde plotsklaps toen ik deelgenomen had aan het bevolkingsonderzoek en ik een voorstadium van baarmoederhalskanker bleek te hebben. “Als ik kinderloos blijf, dan is dat omdat ík die keuze bewust maak, niet omdat mijn lichaam dat voor mij bepaalt. Ik wil wel kinderen!” Gedurende het behandeltraject kwam die uitspraak steeds vaker uit mijn mond.
Vijf jaar later, inmiddels gezond verklaard, ontmoette ik de liefde van mijn leven. Dat hij al twee kinderen bleek te hebben, maakte hem alleen maar aantrekkelijker: wat een prachtige vader is hij. Mijn kinderwens groeide met de dag. Lees verder